بیماری سرخک چیست و علائم بیماری سرخک

بیماری سرخک

سرخک عفونت ناشی از ویروس است که در دوران کودکی اتفاق می افتد. هنگامی که این بیماری در جامعه شایع می شود، با یک واکسن قابل درمان است.

بیماری سرخک، سرخجه نیز نامیده می شود. این بیماری می تواند جدی باشد و باعث مرگ و میر کودکان شود. در حالی که بیشتر کودکان واکسن سرخک را دریافت می کنند و میزان مرگ و میر این بیماری در سراسر جهان کاهش یافته است، اما این بیماری سالانه بیش از ۱۰۰۰۰۰ کودک زیر ۵ سال را می کشد.

علائم بیماری سرخک
علائم و نشانه های سرخک معمولاً ۱۰ تا ۱۴ روز پس از قرار گرفتن در معرض ویروس ظاهر می شوند. علائم و نشانه های سرخک شامل موارد زیر است:

تب
سرفه خشک
آبریزش بینی
گلو درد
چشم های ملتهب (ملتحمه)
بثورات پوستی که از تکه های بزرگ و صاف تشکیل شده اند و اغلب به یکدیگر متصل می شوند.
عفونت در مراحل متوالی و در طول دو تا سه هفته رخ می دهد.

عفونت و دوره نهفتگی: ویروس سرخک حدود ۱۰ تا ۱۴ روز پس از آلوده شدن در بدن نهفته می شود. در این زمان هیچ علائم یا نشانه ای از سرخک ندارید.

علائم و نشانه های غیر اختصاصی: معمولاً سرخک با یک تب خفیف تا متوسط، سرفه مداوم، آبریزش بینی، چشم های متورم (ملتحمه) و گلودرد همراه است. این بیماری نسبتا خفیف ممکن است دو یا سه روز طول بکشد.

بیماری حاد و بثورات: بثورات، حاوی لکه های قرمز کوچک است که در بالای بدن دیده می شود. لکه ها و ضربه ها به صورت خوشه های تنگ در پوست ظاهر می شوند.

در روزهای آینده، بثورات روی ران ها، تنه و دست ها دیده می شود. در همان زمان، تب شدید اغلب ۱۰۴ تا ۱۰۵.۸ فارنهایت یا ۴۰ تا ۴۱ درجه سانتیگراد افزایش می یابد. خارش سرخک به تدریج از بین می رود (ابتدا در صورت، سپس در ران ها و پاها)

دوره عفونت: یک فرد مبتلا به سرخک می تواند ویروس را به مدت هشت روز به دیگران انتقال دهد، این انتقال چهار روز قبل از ظاهر شدن بثورات شروع می شود و چهار روز پس از ظاهر شدن بثورات پایان می یابند.

بیماری سرخک
هنگامی که فرد بیمار سرفه، عطسه یا صحبت می کند، قطره های آلوده به هوا پخش می شود، در نتیجه این قطرات به راحتی وارد بدن دیگران می شوند.

علل بیماری سرخک
سرخک یک بیماری کاملاً مسری است و توسط ویروسی تکثیر می شود که بینی و گلوی فرد را آلوده کرده است. هنگامی که فرد بیمار سرفه، عطسه یا صحبت می کند، قطره های آلوده به هوا پخش می شود، در نتیجه این قطرات به راحتی وارد بدن دیگران می شوند.

قطرات آلوده ممکن است در یک سطح قرار بگیرند، در نتیجه آن ها برای چندین ساعت فعال و مسری هستند. شما می توانید این ویروس را با قرار دادن انگشتان خود در دهان، بینی و مالیدن چشم های خود پس از دست زدن به سطح آلوده انتقال دهید. حدود ۹۰ درصد از افراد حساس که در معرض ویروس هستند، آلوده خواهند شد.

عوامل خطر بیماری سرخک:
افرادی که بیشتر در معرض بیماری سرخک قرار دارند عبارتند از :

عدم تزریق واکسن: اگر واکسن سرخک دریافت نکرده اید، احتمال بیشتری دارد که به این بیماری مبتلا شوید.

مسافرت بین المللی: اگر به کشورهای در حال توسعه سفر کنید، خطر ابتلا به این بیماری بیشتر خواهد شد.

کمبود ویتامین A: اگر در رژیم غذایی خود ویتامین A کافی نداشته باشید، علائم و عوارض شدیدتری خواهید داشت.

عوارض جانبی
عوارض سرخک ممکن است شامل موارد زیر باشد:

عفونت گوش: یکی از رایج ترین عارضه های سرخک، عفونت گوش باکتریایی است.

برونشیت، لارنژیت یا خناق: بیماری سرخک ممکن است منجر به التهاب حنجره یا التهاب دیواره های داخلی شود.

ذات الریه: ذات الریه یک عارضۀ رایج در سرخک است. افرادی که سیستم ایمنی آن ها در معرض خطر است، دچار انواع مختلفی از ذات الریه می شوند که گاهی اوقات کشنده است.

ورم مغز: حدود ۱ در ۱۰۰۰ فرد مبتلا به سرخک دچار عارضۀ ورم مغز می شوند. ورم مغز ممکن است پس از سرخک رخ دهد یا ممکن است تا چند ماه بعد از آن نیز رخ ندهد.

مشکلات حاملگی: اگر باردار هستید، برای جلوگیری از سرخک باید مراقبت های ویژه ای انجام دهید. زیرا این بیماری می تواند باعث زایمان زودرس، وزن کم هنگام تولد و مرگ مادر شود.

جلوگیری
اگر شخصی در خانواده شما مبتلا به بیماری سرخک است، برای محافظت از خانواده و دوستان اقدامات زیر را انجام دهید:

جداسازی: از آنجایی که سرخک از ۴ روز قبل تا چهار روز پس از آن بسیار مسری است، افرادی که مبتلا به سرخک هستند نباید در طی این دوره با افراد دیگر تعامل داشته باشند.

ممکن است لازم باشد افراد هم نژاد مانند خواهر و برادر، دور از فرد آلوده باشند.

واکسن: اطمینان حاصل کنید افرادی که در معرض ابتلا به سرخک قرار گرفته اند، واکسن سرخک را در اسرع وقت دریافت کنند. این واکسن شامل افرادی است که پس از سال ۱۹۵۷ متولد شده اند و واکسینه نشده اند و همچنین نوزادانی که بیش از ۶ ماه دارند.

اولین دوز برای نوزادان بین ۱۲ تا ۱۵ ماه است و دوز دوم بین ۴ تا ۶ سالگی است. اگر می خواهید قبل از یکسالگی با فرزندتان به خارج از کشور سفر کنید، با دکتر فرزندتان در مورد واکسیناسیون سرخک مشورت کنید.

نظر خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *