بیماری اوتیسم

بیماری اوتیسم چیست؟

کودکان مبتلا به اوتیسم در توسعه ذهنی و استفاده از اطلاعات دچار مشکل می شوند، آنها ممکن است دیرتر از هم نوعان خود حرف بزنند و در برقرار ی ارتباط و یادگیری دچار مشکل شده و رفتارها و علایق غیرمعمول داشته باشند. این اختلال بر رشد طبیعی مغز در حیطه تعاملات اجتماعی و مهارت‌های ارتباطی تأثیر می‌گذارد.
اما نکتۀ حائز توجه این است که افراد مبتلا به اوتیسم توانایی درمان و بهبود دارند و این اختلال کاملا قابل درمان است، شما به عنوان والدین باید در اسرع وقت به مراکز درمانی و آموزشی مرتبط مراجعه کرده و فرایند درمان را آغاز نمایید، هر چه زودتر این امر آغاز شود در بهبود درمان موثرتر است، البته هیچ وقت برای بهبود کیفیت زندگی و درمان دیر نیست، پیشرفت این کودکان در زندگی ممکن است کُند تر از هم سن و سال های خود باشد اما آنها با حمایت شما می توانند به زندگی شاد و سالم تری دست پیدا کنند.

علائم بیماری اوتیسم:
• در تعامل و برقراری ارتباط با دیگران مشکل دارند و مانند هم سن های خود نمی توانند این کار را انجام دهند.
• در استفاده از زبان گفتاری و درک آن نسبت به هم سن و سال های خود، بیشتر دچار مشکل می شود.
• برقراری تماس چشمی طولانی با دیگران
• حرکات غیرمعمولی بدنی، مانند چرخاندن و یا ضربه زدن با دست
• تاخیر در نقاط عطف دوران کودکی مانند راه رفتن و یا صحبت کردن
• کاوش در محیط اطراف با کنجکاوی و یا علاقه زیاد

هیچ یک از کودکان اوتیسم علائم شبیه به هم ندارند، علائم در برخی افراد می تواند بسیار خفیف باشد. اوتیسم در دوران بارداری و سه سال اول زندگی کودک پیشرفت می کند، برخی از والدین از متفاوت بودن فرزندشان در زمان تولد باخبر می شوند، برخی دیگر اولین علائم و تفاوت ها را در ۱۲ تا ۲۴ ماهگی مشاهده می کنند.

شما می توانید با آگاهی از علائم اوتیسم و انجام تست های پزشکی این بیماری را به سرعت تشخیص دهید. کودکان مبتلا به اوتیسم باید توسط یک تیم درمانی متشکل از پزشکان، روانشناسان، درمانگران حرفه ای و گفتاردرمان ها تحت نظارت باشند. هیچ گونه اسکن مغزی و آزمایش خونی برای تشخیص اوتیسم وجود ندارد اما می توان برای جلوگیری از مشکلات دیگر آزمایش های مربوطه را انجام داد.

تا به حال علت اصلی بروز این بیماری تشخیص داده نشده است، اما احتمالا ترکیبی از عوامل مختلف می تواند بر بروز این بیماری تاثیر گذار باشد، برخی علائم محیطی را مهم می شمارند و برخی می گویند تنها ژنتیک بر این بیماری تاثیر می گذارد. حدود ۵ تا ۱۰ درصد از کودکان اوتیسم دارای اختلال ژنتیکی می باشند، با این حال ۹۰ تا ۹۵ درصد آنها هیچ نقص ژنتیکی ندارند. طبق نتایج به دست آمده در صورتی که والدین یک کودک به اوتیسم مبتلا باشند ۱۹ درصد احتمال این وجود دارد که کودک به این اختلال دچار شود.

به طور کلی این بیماری از علائمی مانند ژنهای شخصی، عفونت و یا سموم موجود در محیط در دوران بارداری مادر، مشکلات روحی و روانی مادر در دوران بارداری و یا زمان تولد فرزند به وجود می آید.

بهتر است هر چه زودتر نسبت به درمان این کودکان اقدام شود، این درمان ها شامل گفتار درمانی، کار های تخصصی در زمینه یادگیری و رفتار درمانی است تا کودکان بتوانند بهتر ارتباط برقرار کنند، با هم سن های خود بازی کرده و مهارت های اجتماعی را بیاموزند، رفتارهای بد یا تکراری در آنها کاهش یابد، بتوانند از بدن خود مراقبت کنند و میل به یادگیری در آنها بیشترشود.

در این مقاله سعی کردیم که راهکارهایی برای درمان این کودکان در سنین مختلف ارائه دهیم که مورد تایید پزشکان و متخصصان می باشد.

مرحله اول: نیاز های کودکتان را بشناسید
کودکان مبتلا به اوتیسم ممکن است در یادگیری زبان و برقراری ارتباط با دیگران دچار مشکل شده باشند، ممکن است رفتارهای غیرمعمول و تکراری از آنها سر بزند و به سختی مطالب جدید را یاد بگیرند، اما این شما هستید که باید علائم کودکتان را بشناسید، هیچ دو کودک مبتلا به اوتیسم شبیه به هم نیست. در هنگام صحبت با متخصصان در مورد نگرانی ها و علائم کودکتان حرف بزنید.
برخی دیگر از کودکان اوتیسم شرایط دیگری مانند تشنج، مشکلات دستگاه گوارش و خواب آلودگی دارند؛ اگر این علائم را در فرزندتان مشاهده می کنید آن را به متخصص اطلاع دهید تا با انجام آزمایش از پیشرفت بیماری جلوگیری شود.

مرحله دوم: خدمات آموزشی
در مورد خدمات آموزشی که به این گروه از کودکان ارائه می شود، اطلاعات کافی به دست آورید. این خدمات بسته به سنی که کودک در آن قرار دارد متفاوت است اما اگر زودتر نسبت به آن اقدام شود، نتایج بهتری به دست خواهد آمد.

RDI یکی از این روش های آموزش رفتاردرمانی از طریق خانواده می باشد. RDIدرمان رفتاری خانواده محور است که برای عنوان کردن علایم اصلی اتیسم(اوتیسم) طراحی شده است. هدف RDI کمک به افراد مبتلا به اوتیسم است تا بتوانند به تدریج از طریق تقویت پایه های روابط اجتماعی خود روابط شخصی شان راشکل دهند که این شامل توانایی تشکیل یک پیوند عاطفی و به اشتراک گذاری تجارب است. از این طریق کودک می تواند مهارت های بسیار زیادی چون یادگیری از تجربیات عاطفی، کنترل رفتار، استفاده از زبان برای تعامل با دیگران، پردازش اطلاعات و درک آن، را به کمک خانواده خود یاد بگیرد. هر چند این روش برای استفاده در خانه طراحی شده است، ولی RDI توسط معلمان در کلاس درس و درمانگران رفتاری نیز استفاده می شود.
کودکان به طور عمده از طریق بازی مسائل ابتدایی را یاد می گیرند و اهمیت بازی در آموزش زبان و مهارت های اجتماعی را نمی توان انکار کرد. سعی کنید بر روی مهارت های اجتماعی شدن کودکتان تمرکز کنید، مهم نیست که چقدر خسته اید، او را به اجتماع ببرید تا با اطرافیان برخورد داشته و با هم نوعان خود بازی کند. بازی کردن با هم نوعان می تواند تاثیر بسیار زیادی بر روابط اجتماعی فرزندتان داشته باشد.

سعی کنید که مرتب به مدرسه کودکتان سر بزنید، البته این مورد تنها در سنین کم انجام می شود، در این حالت با معلمان و مدیران و نحوه برخورد آن با فرزندان مطلع می شوید. مدرسه نهاد مهمی است که کودک ساعات بسیار زیدی را در آن می گذراند و در صورتی که تحت نظارت افراد ماهر قرار نگیرد ممکن است مشکلات آن حاد تر شود.

سعی کنید با والدین های که کودکان شان به این اختلال دچار شده اند حرف بزنید و از تجربیات آنها استفاده کنید. در ین حالت شرایط روحی خودتان بهتر شده و دیدتان نسبت به این بیماری بهتر خواهد شد.

به دوستان و خانواده و اطرافیانتان آموزش دهید و آنها را از این بیماری و نحوه برخورد با آن مطلع کنید، سعی نکنید این مشکل را پنهان کنید، بهتر است اطرافیان تان به این مسئله واقف باشند و شما را یاری دهند.

مرحله سوم: خدمات بهداشتی
در مورد خدمات بهداشتی و سازمان هایی که این عمل را انجام می دهند، اطلاعات کافی به دست آورید. در بیشتر موارد خدمات بهداشتی این کودکان تحت پوشش بیمه قرار نمی گیرند، اما با جستجو در سایت های مربوطه می توانید از نهاد ها و سازمان هایی که از نظر بهداشتی زیر نظر دولت بوده و به این کودکان خدمات ارائه می دهند، مطلع شوید و با آن مراکز مراجعه کنید.

مرحله چهارم: از نظر روحی از فرزندتان حمایت کنید
متخصصان و کارکنان مدرسه اغلب بر وی نقاط ضعف کودکان تمرکز می کنند تا آن را بهبود ببخشند. اما شما به عنوان والدین باید حس مثبت و اعتماد به نفس را در فرزندانتان بیشتر کنید تا کودک بتواند نقاط مثبت و توانایی های خود را ببیند.

در واقع با رعایت این نکات به مرور به نتایج خوب و امیدوار کننده ای خواهید رسید، و فرزندتان با تکیه بر توانایی ها و استعدادهایش و آنچه که از شما و اطرافیان خود می آموزد رشد می کند و به شرایط طبیعی خود باز می گردد.

نظر خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *